Pamuk şekeri satıyordu yoksul mahallelerde sakalları bulut beyazı yaşlıca bir dayı yana yakıla, daha ne kadar dayanacaktı kaç adımda çıkacaktı ekmek parası arada sendeliyordu hayatın ayaklarına doladığı sancıyla, parası batsın dedi mırıldanarak soğuk kaldırıma çôktü pamuk şekerine bulanan yaşlı gôzlerini sildi toparlandı dayandı tekrar arabaya nasır tutmuş elleri.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta