Pamuk İpliği Şiiri - Levent Topludal

Yârimle aramız pamuk ipliği;
Kopuverir diye ödüm kopuyor.
Asker polis olsa; her gün dipçiği,
Copu verir diye ödüm kopuyor.

Fazla güzel, dokunuyor âsâba.
Hayran edasına koca kasaba.
Peşinde türlü it, çakal, akbaba;
Kapıverir diye ödüm kopuyor.

Sonumuz belirsiz okla yay gibi,
Tek rayda yürüyen tramvay gibi.
Benim yârim kısrak gibi, tay gibi;
Tepiverir diye ödüm kopuyor.

Ettiği işkence her gün, peyderpey;
Galiba ayrılma niyetli deney.
"Yok canım" diyorum, "yapmaz öyle şey";
Yapıverir diye ödüm kopuyor.

Kuş pislemiş tutunduğum dallara,
Beyaz atlı prens çıkmış fallara.
Şeytan makyaj yapmış kötü yollara,
Sapıverir diye ödüm kopuyor.

"Defol" derse ben sözünü tutarım;
"Atla" der, kendimi yardan atarım.
Biliyorum, dayanamam yutarım;
Hapı verir diye ödüm kopuyor.

Sarar mı yaramı, kapıma gelip?
Yoksa unutur mu Levent'i silip?
Elin teyzesini kaynana bilip
Öpüverir diye ödüm kopuyor.