Balkon demirlerinden sarkan çocuklardık.
Bir o kadar da düşmekten korkan.
Şimdi ise düşmek için can atan çocuk görüyorum aynada.
Çaresizliğe düşmüş.
Yalnızlıktan bıkmış.
Bir o kadar da kalabalıktan kaçan bir çocuk.
O çocuk artık ölümün geleceği günü bekliyor.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta