Pak eder gönlüm beni şu zamanda,
Bir nihan ise matem hatıramda.
Her zerresiyle yüreğim sızlar,
Kayarken aguşumdan yıldızlar.
Dökülürüm elbet yaprak gibi, son baharımda,
Nitekim çağlamışsa ruhum, vaktin salonlarında.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta