Temiz ruhlarlardan bir şelale gördüm
Çağlayanlardan coşkun bir ırmak
Selvilerden uzun ince bir düğüm
Doğaya yakın insan lekesinden ırak
Mukaddes dünyanın şefkatli ellerinde geldi insan dünyaya. Evveliyatında göklerden bir çatı, sık ormanlardan kapılar vardı. Ve açıldı inanılması güç dehlizler, tepesinde öfke saçan gri bulutlu sıra dağlara. Beşeriyetin hükmü yokken bu sultanlığa, yer ve gök hizmet etti tepelerden akıttığı sularla. Kuru toprakta damlayla can buldu akasyalar, sürgün verdi berrak sislerle kaplı ovalara. Larvalar kucağına sarıldıkları ağaçlardan binbir rengiyle kelebekleri saldı ak meşelere. Okyanusların taze kıpırdanışları, kıyıda topakladı gölgesindeki huzur ağaçlarını.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta