ne zaman gül açsa, bülbül ötse
ne zaman göğün göğsünden barış güvercinleri uçsa
gözbebeğinden vurulurdu güneş
......
kükürt kokulu mevsimlerde
ölüm döküyor çöl menekşeleri...
şimdi ecel toprağın üstünden çok altına şehirler inşa ederken
insanlık kördüğüm,akıllar toz duman...
yıkılsın! saltanatı evrenin
viraneye dönsün vicdansız ruhların mabedi
dudağı kınalı özgürlük, bakarken demir perdeli akşamlardan
uyansın!...
uyanın!... şafağın pembe yüzlü melekleri
günler sancılı
yürek gebe...
zil çaldı, vakit tamam
hadi! avuçlarıma en mavisinden bir gökyüzü
saçlarıma defne yaprağından bir taç bırakın
istiridye kabuklarımdan sıyrılıp
elâ gözlü çocuklar doğurmak için...
22/06/2012
Kayıt Tarihi : 20.12.2025 15:16:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!