Bir yaramaz Muhammet vardı sınıfta.
Gözleri yeşil, birazda tombulca.
Gururlu, bakımsız, biraz fakirce.
Elleri kirli, elbisesi eskice işte.
Pazara gider anaları saat üçte.
Hayat bu şartlar ağır işte.
Bugün seviştim, yürüyüşe katıldım sonra
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,
düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz kafalılar! Ey sadrazam!
Devamını Oku
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,
düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz kafalılar! Ey sadrazam!




Öğretmenlik bu değil, böyle olmamalı.
Öğretmen alçak gönüllü de olmalı.
Onlar dünyanın en temiz yaratıkları.
Bunların vebali bize çok ağır olmalı.
.............................yüreğine kalemine sağlık.güzel bir konuya değinmişsin.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta