1952 - Mechul (hos geldi sefa geldi)
Çıktım benliğimden, Özümü aradım..
Tepkiliyim dolu dizgin Herkese, Her şeye..
Neden,
Niçin,
Nerede diye sorular sordum...
Vara vara sonunda,
Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Devamını Oku
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız




haklısın arkadasım herzaman heryerde ve siirlerde herkezden, kendinmissin gibi bir parca bulabiliyorsun.cunki hayat insanlarin birbirisine yansimasindan ibaret.duygular ne için var.
Yasimalarin sevgi olsun sevgiyle kal.
''Güzel ve derin manalı bir şiir olmuş....saygılarımla,İbrahim Ethem Bingül''
İnsana yolculuğun şiiri,doğadan ve toplumdan yola çıkarak ve bir BEN'de kucaklaşarak...
Tebrik ve sevgilerimimle
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta