….Kopardın canımı söktün özümden....
Gönlümün konduğu gül dudağınla
Okşadın ruhumu öptün özümden
Sevgimin donduğu hasret dağında
Soldurdun ruhumu büktün özümden
Ciğerimi ezim ezim ezerken
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Yüreğinize sağlık. .tebrik ediyorum..
Sayın Abdulkadir Bey;
Duyguların sanki içinizden söküldüğünü vidalarına kadar detaylı anlatarak hisettirmişsiniz şiirinizle kutlarım... Saygılarımla. Ant++
Özünden seviyorsa insan koparabilir ancak özünü...Çok etkileyici dizelerdi Sayın ŞAİR TEBRİK EDERİM++
Öz ağlamayınca göz ağlamaz Abdülkadir bey. Şiir doğru söylüyor. Kutlarım içtenlikle...
TEBRİKLERİMLE KARDEŞİM.
Bu şiir ile ilgili 5 tane yorum bulunmakta