Özümden akanlar 9 Şiiri - Tarık Ağalar

Kan pınarları
İrin selleri ve ırsi bir ihanetin gölgesinde, merhaba sevgilim.
Taş duvarların ardında yumuşak terkedisler planladığın günlerden hatıra kalan bir acıyla merhaba.
Şimdi benim kalbimi harmanlayan isyanlarımi anlatacak kimsem yokken,
Benim elime kağıt kalem almam neden suç olsunki.
Cemalinin güzelliğini örten bütün çirkin hasletlerini gormezden gelip,
Seni sensiz yaşatarak, içimde seninle dertleşmem abesle iştigal mi sayılacak.
Hayır hayır.
Benim derin iç çekişlerimi, hıçkırıklarla arşı alayı titreten ahu zarımı,
Yenilmişliğimi
Yanılmışmlığı mı
Yangın yeri misali kırık dökük gönlümü kimseyle paylaşamam.
En azından bendeki sen bana ait kalsın diye telaş ettigimi anlıyor musun ?
Yoksa karalara bürünmüş kalbinden akan;
Kirli, yapışkan ve kötü kokan bir kanla beslenen gözlerinle bakmaya devam mı edeceksin.
Yanlız bir bankta otururken içimden geçen sözlerin ağırlına denk kelimelere sahip değilim.
Eksik kaldığım her şeyin altında ezile ezile yaşlanırken kemiklerim ufalaniyor.
Belim bükülüyor hasret yükünden sebep.
Dilimde bir sözle uzaklara dalıyorum.
Düşünürken bile darmadağın olduğum geçmişi ben yaşadım...