Midemde karıncalanan bir ağrının hatrina başladım elime kalem almaya.
İçimdeki zehri kusamamak korkusuyla yazıyorum.
Merkez üssü kalbim olan ve literatüre senin adınla kaydolan;
Büyük bir zelzeleye tutuldum..
Eskilerin deyimlerinde korkuyla bahsettiği,
Çocukların uslu durması için korkutuldugu,
Genç erkeklerin mücadele edip kahraman olmak istediği,
Ve benim hasretine benzeterek köşe bucak saklandığım bütün yaratıkların fay hatlarında saklandığı,
İçimi titreten büyük bir zelzeleye tutuldum..
Sevgili karalama defterim diye bir sığınak yaptim kendime
Duyulmayan feryatların, sessiz çığlıkların, derin iç çekişlerin yurduna dönüştü sonra
Sonra karanlık bir delhizin yuttuğu,
Gecenin en koyu zamanlarina tutkun
Neşter yaralarindan koyu karanlık kanlar akan
Ve ruhuna bilekçe geçmiş bir bedene evrildi..
Koşmak için nefesi yetmeyen, aglamak için gözyaşı bulamayan gülmek için hafızası yetmeyen bir bedene dönüştü..
Kayıt Tarihi : 8.1.2026 20:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!