Özümden akanlar 10 Şiiri - Tarık Ağalar

Bir adam sevdiğini şöyle tanımladı bugün: Yakarışları capcanlıydı.
Oyleki en ağır uykulardan bile uyandırıyordu.
Bazen bir kartal olup uçuyordu geceleri
Ki bu uçuşu ayın ışığını parlatiyordu.
Sevdasının süsü gamdı onun
Kederiyle yakıyordu bozkırı
Ama umuduyla hayata yeni anlamlar katıyordu
Heybesinde sonbaharı taşıyordu.
Yaprak yerine hüzün döküyordu
Fakat
İçinde de her zaman bir bahar müjdesi vardı
Çünkü bahar kokuyordu nefesi.
Tutunduğu dal aşktı.
Aşkın her tonunda onun sesi,
Onun kokusu,
Onun rengi vardı
Sonra birgün sevdiği nazar eyledi
Tatlı bir edayla seyirtip geldi.
O gelince;
dudaklarından dökülen şu sözlere şiir dediler:
"Sonra sen geldin..
Bir çocuk gülümsedi...
Bir çiçek açtı baharı müjdeleyen...
Aşk oldu...
Kelimelerin kifayetsiz kaldığı anlara şahit olduk...
Tomurcuk tomurcuk büyüyen umutlar,
Itır kokan bakışlar,
Sevda akan nehirler gördük...
Öyle nehirlerdi ki;
Kıyısında ömür harcamaya azmettik...
Sonra sen geldin...
Bir çocuk gülümsedi...
Bir çiçek açtı baharı müjdeleyen...
Aşk oldu...
Yıkılan hüzün kalelerine şahit olduk...
Acıyla karışık mutsuz gülüşlerin;
Eriyen karlar misali yok olup gidişine...
Heyecandan lâl olan dil gördük...
Ve bir kafes kırıldı...
Evet evet bunada şahit olduk...
Kuşlar sevdaya kanat çırptı...
Çünkü....
Sen geldin...
Ve bir çocuk gülümsedi."
"