Özüm Seninle Uyanıyor

Seni Nihal, adın geçince karanlıkta bir mum yanıyor,
Bedenim sırlarını sayıklıyor uykusunda.
Soluk alışında bir alem gizli, nefesim ona yasak,
Yokluğunla çoğalıyorum, yalnızlığımda mükemmel.

Sesin sığmıyor kulaklara, ruhumun derin kuyusunda
Yankılanıyor, içimde bir çağlayan sessizliğe dönüşüyor.
Gözlerinde gördüğüm kendim, bir suret ki ayna buğulu,
Dokunmak yasak, dokunmak yok, yine de tenimde izin var.

Bu aşk, arafta duran bir kuş, kanat çırpar ama uçmaz,
Havadaki titreşimle beslenir, elle tutulmaz bir sıcaklık.
Sen Nihal'sin, baharın ilk meltemi, değmeden ısıtan,
İçimde filizlenen orman, sessizce çoğalan yeşil yangın.

Gecenin koynunda seni çağırmak, adını fısıldamak bile
Dolaylı bir dokunuş, metafizik bir kavuşma.
Ruhumun parmak uçları senin teninin haritasını çiziyor
Uzaktan, yakından, hiç temas etmeden, hep temas halinde.

Sen varsın, ben kendimi buldum aynanda,
Dokunulmaz bir hazineyim, seninle dokunulmuş.
Bu arayış sonunda bulduğum, sen değilsin,
Seninle uyanan özüm, sonsuz ve derin.