Bir insanın adiliği, namussuzluğu ve şerefsizliğine sessiz
kalan ve hatta hatta alıkışlayan yakın çevresi ve ailesi de
aynı karaktere sahiptir. Ve işin içinde menfaat sözkonusu
olduğu aşikardır.
Yaşamında kendini kurumuş yaprak olarak gören insanın,
Seni her özlediğimde sevgilim,
Gökyüzüne bakıyorum;
Göğün mavisinde gözlerini görüyorum çünkü.
Seni her özlediğimde bir tanem,
Denizlere bakıyorum.
Ufuğa bakınca mucizeni görüyorum çünkü.
Devamını Oku
Gökyüzüne bakıyorum;
Göğün mavisinde gözlerini görüyorum çünkü.
Seni her özlediğimde bir tanem,
Denizlere bakıyorum.
Ufuğa bakınca mucizeni görüyorum çünkü.


Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta