Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Kulağa hoş gelen bir şarkısın,
Bir nefes kadar değerlisin,
Gül gibi koklanıp vazgeçilmez şehirsin.
Benim şehrim, benim bir parçam.
Seni özlerken ağladım.
İSTANBUL.
Nede güzel anlatmışsınız,tebrikler..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta