Kim özlerdi avuç içlerinin kokusunu?
Sonsuzluğa uzanan bir yolculukta kaybolan
Ve geriye sadece özlemle kalınan o anıları.
Belki de çocukluğun güzel hatıraları
Ya da sevgilinin tenindeki hafızaları
Hevesli bir rüzgar gibi eser yüzünüze
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta