Uzaklarda bir diyarsın gecenin karanlığında
İçimdeki Gülizar’sın sabahın aydınlığında
Yokluğun buzullar kadar, dondursa da ne çıkar
Sen içimdeki baharsın, maziden atiye kadar…
Yüreğimden dolup taşmış, ummanları bile aşmış
Hayallerimde yalnız sen, bilmiyorum nasıl desem
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta