Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Şimdi İstanbullu günlerden geriye kalan;
Seninle ve sensiz yaşadığım bir kaç anı,
Bir kaç hüzünlü şarkı,
Ve aydedenin gözyaşları.
Aydedeyide ağlattın ya kardeşim. Helal olsun... Yüreğine kalemine sağlık...
istanbul düşlerin doğduğu şehir...istanbul ekmek...istanbul özlem...istanbul hasret...duygularını çok güzel dize getirmissin....
saygılar....
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta