Özlemek mi zor, mechul Şiiri - Murat Ülkü

Özlemek mi zor, beklemek mi o meçhul?
Birleşince göğüste, düğümlenir her soluk.
Zaman sahte tabipmiş, burada aciz bu kul,
Senden uzak her saniye, bin asırlık bir boşluk.
​Q
​Herkes yan yana durmayı sevda sanır, yanılır,
Bilmezler ki asıl aşk; dokunmadan taşımaktır.
Göz görmese de ruh, mahşer yerine inanır,
Gerçek vuslat; hayalini nefes diye çekmektir.
​Q
​Yollar uzar gider de ucu sana çıkmaz bir ok,
Dünyanın gürültüsü susturamaz içimdeki bu sesi.
Dünyada senden gayrı hiçbir şeye lüzum yok,
Seni özlemek; bir ölünün en canlı son nefesi.
​Q
​Her şeye ilaç olan zaman, adında durur,
Yelkovan sancı doğurur, akrep göğsüme vurur.
Cama düşen her damla, kokunu benden savurur,
Sensizlik; bir şehrin ortasında, tek başına mahsur.
​Q
​Allah biliyor ya içimi, sen bilsen ne çıkar,
Bu yangın ne suyla söner, ne rüzgarla bıkar.
Hasretin bir mühür gibi, her gün ruhumu yakar,
Gönül, senin olduğun o uzak iklime akar.
​Q
​Şimdi sükût vaktidir, kalem kâğıda küser,
İçimde tufanlar kopar, dışımda poyraz eser.
Bu bekleyiş dediğin, ipi boğazda keser,
Gel ki bitsin bu sürgün, gel ki son bulsun keder.
​Q
​Gözlerimi kapatsam, hayalinle dolar odam,
Sanki bir adım ötemdesin, hiç gitmemişsin...
Uyanınca başlar o bitmek bilmeyen idam,
Sen benim bu hayatta, en ağır mühürlü imtihanımsın.
​Q
​Zamanın geçtiği yok, biz eskiriz sadece,
Her akşam aynı sızıyla, eksiliriz bin hece.
Biz bu sevda yolunda, iki kırık iziz gizlice,
Birleşmemiz mukadder mi, yoksa sır mı bu gece?
​Q
​Yağmur yağar, toprak senin kokunu çalar benden,
Rüzgâr eser, bir selâmın gelmez mi o illerden?
Ruhum çoktan vazgeçti de geçemiyor bu bedenden,
Bir can borcum var sana, o da gitmiş şimdiden.
​Q
​Şehirlerin feri sönerken uykusuz ve bitap,
Ben yine seninleyim, dilimde binbir hitap.
Bu aşkın sonu vuslat mı, yoksa mühürlü bir kitap?
Kader bizi yazmış da bırakmış nefessiz, harap.
​Q
​Eline bir kalem al şimdi, bir hat çiz ömrüme,
Özlemine bir isim ver, derman olsun gönlüme.
Seni sevmek; ölmeyi göze alıp yürümekse ölüme,
Ben çoktan razıyım bu ebedi hüzne ve bölüme.
​Q
​Kavuşmak bir ihtimaldi, beklemek ise bir iman,
Seni benden alan yıllar, vermedi hiçbir aman.
Yüreğimde bir hançer gibi dururken her an,
Bize bizden gayrı her şey, koca bir yalan.
​Q
​Seni özlemek; karanlıkta bir kibrit çakmak gibi,
Aydınlığı bir anlık, yanışı derin ve ebedi.
Ruhumun en kuytu köşesinde saklı bir gölge gibi,
Seni taşımak; hem en ağır yüküm, hem en serin yeri.
​Q
​Gözyaşım yağmura karışır, kimse görmez halimi,
Şu dilsiz duvarlar okur, ancak benim derdimi.
Kader böyle mühürlemiş, sessizce gidişimi,
Ben sende feda ettim, en saf gençliğimi.
​Q
​Artık ne zamanın hükmü var, ne yolların sonu,
Özlem; ruhun teninden ayrılıp bulması yolu.
Gönlümün her zerresi, hatıranla dopdolu,
Bu sevda; bir ömrün en sancılı, en onurlu yolu.
​Q
​Son sözüm olsun bu mısra, bu kanayan yaraya,
Girmesin artık hiçbir dağ, hiçbir uçurum araya.
Gerek yok teselliye, gerek yok merhem sarmaya,
Ben seninle ölmeye geldim, bu fani dünyaya.