Özlemek, bir kuş cıvıltısı kadar ferahlatıcı...
Bir deniz suyu kadar rahatlatıcı olması gerek.
Suyun toprak çatlaklarına sarılmasıdır, ve toprağın doymamasıdır. Kendine çekmesidir özlemek...
Güle yel, göğe ben değendir.
Berraklaşan göz ışığında yeri geldiğinde akandır özlemek.
Bazen anılara sıkışıp kalan, bazen de genzini yakıp çıkandır.
Yağmurlar içinden ıslandım geldim
Bir kuru değneye yaslandım geldim
Sıcacık çorbana muhtacım inan
Ölümlerden geçtim uslandım geldim
Üşüdü ellerim üşüdü kalbim
Devamını Oku
Bir kuru değneye yaslandım geldim
Sıcacık çorbana muhtacım inan
Ölümlerden geçtim uslandım geldim
Üşüdü ellerim üşüdü kalbim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta