Özlemek Şiiri - Ahmet Gürkan

Özlemek,
yolların bitmesi değil,
yürümekten vazgeçmektir.
Kendi sesinin yankısında onu duymak,
her aynada biraz daha eksilmektir.
​Gidilmemiş yerlerin sızısı değil bu,
gidilmiş ama dönülememiş yerlerin sessizliğidir.
Bir pencereyi açık unutursun,
rüzgâr içeri değil, dışarı eser sanki.
Kalabalıkların ortasında bir boşluk büyür;
ne doldurabilirsin, ne de görmezden gelebilirsin.
Zaman, durmadan akan bir nehir değil,
kıyısında beklediğin o tozlu saattir artık.
Avuçlarında tuttuğun hatıra kırıntıları,
sıktıkça canını yakan birer cam kırığı...
​Bir harf düşer dilinden, bin hıçkırık uyanır,
sustuğun her sözcükte o yeniden canlanır.
Özlemek, bir kapıyı çalmaya korkmak değil,
o kapının ardında kimsenin olmadığını bilmektir.
​Adımlarını sayarsın, yollar kısalmaz,
bakışların takılır kalır göğün dilsizliğine.
Çünkü özlemek; birini bulmak için çıkılan yol değil,
kendini kaybettiğin o son durakta beklemektir.