İstanbul'dan İzmir'e denizin olduğu her yerde.
Seni öyle derin, öyle amansız özledim...
Gözlerinin gözlerime değdiği o miladı,
Zamanı bir kum saati gibi, tane tane akıtarak
Ve bu sağır geceyi de eklersem üzerine yokluğunun;
Tam bir hafta, bir gün... Ve uykusuz bir gece ediyor.
Yakından duymasam da nefesini, sesini...
Sanki rüzgâr taşırdı fısıltını uzaklardan.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta