Ben yokunda varım, varınla için için kanarım
ateşe ateş ne yapsın bir bağrında yanarım
avuçlarında sabır taşı olsam yine de çatlarım
yandım söndüm körükle nefesinle aşk ateşini
Ben bir ölürken güzeldim sana sen gül dalında
bilirim sevdiğim her dem gülden özgesin bana
bülbüller gibi yansam da sukut var feryadımda
bu nasıl bir sevda ki kıskanır oldum Gülde dikeni
bir kere gönül verdim sana sığmaz içim içime
Yardan yare düştüm gönlüm hep kırık dökük
Candan cana vardım çareler aradım derdime
el gibi tanımadı sevdam yerden yere vurdu beni
İçimde bir özlem sabır çekerim dertlerin cümlesine
Elden ele düştüm özlemindir hayatta tek sermayem
bir aşkına aşinayım bu cihanda yabancıyım herkese
kendime gurbet oldum hasret çekerim hep özleminle...
26/05/2009
MEKSEN KILINÇ
Meksen Kılınç
Kayıt Tarihi : 13.06.2009 11:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




TÜM YORUMLAR (2)