Akşamından sabahına kaldığım kadın..
Gözlerinde ve utangaç gülümsemesinde kaybolduğum..
Mesafelerin anlamını yitirdiği her dakika da.
Ben sana dair alevler yaktım bedenimde ve ruhumda..
[
Arzularımın dizginleri kayıp giderken ellerimden..
Edepsizliğime sığındım..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta