Köyümüz küçük, susuz bir köydü.
Sulama göletiyle büyüdü.
Giden köylülerin, kimi döndü,
Kadın geçmişe özlem duymasın.
Her evde en az, beş çocuk vardı,
Bak üç görümce, üç elti kaldı,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta