Özlem, o ilk söze inanmak zorunda mıydın, söyle?
Hayatım dediğin sesin, meğer yankısı boşlukmuş.
Bir yalan teliyle değil, bin sahte sözle örülmüş o duvar,
Sen o viraneye yaslandın, huzur sandın; şimdi enkazın altındasın.
Her köşe başı şimdi, yoksulluk değil, sensizlik kokan bir diyar;
Çok sevdin, evet; ama rüyana giren ihanet gölgeli bir yardı.
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta