Güneş bile doğarken batacağını düşünmez
Yıkar karanlığı kendini yakar
Irmak olmak gerek derim kendi hayatında
Üzülmez hiç biri denizde kaybolacağım diye
Baksana hep aynı coşkuyla akar
Akşam hem içime doğar hem dışıma
Bir hüzne yenilirim peşin peşin
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta