Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
İnsanoğlu kendi gerçeğini ancak o mübarek topraklarda bir başka farkeder ve yaşar. Yaşanılanların güzelliği ise tarifsizdir, eksik bir yan kalır ne kadar anlatılırsa anlatılsın. O nedenle satırlardaki özlemi ve arzuyu orayı -inşaAllah yaşamış- biri olarak bir başka anlıyor ve hissediyorum. Rabbim dileyen herkese yaşatsın duasıyla şaire saygılar diyorum.
Emine Ersin
Cenab-ı Mevlam bizlerede nasip edere İnşallah.
Mükemmel duygulu içten yazılmış bir şiir okudum kalaeminizden. Yürekten kutluyorum.
Selam ve Dua ile
Allah tüm arzu edenlere o güzel ve mübarek topraklara gitmeyi nasip etsin. Beğeniyle okudum. Resulü(S.A.V) ve kutsal mekanları ziyaret hepimizin duası, niyeti . Selamlar, saygılar
Ebu Bekir Ömer bekler
Görür dayanmaz yürekler
Sensiz Cennet’se dilekler
Dilemem ya Rasulallah
Okudum haz aldım,duygularım damla ,damla aktı gözlerimden...Allahım bizlere peygamber efendimizin ahlakıyla yaşamak nasip et ki, peygamber efendimizin sevgisine layık olalım. Bu dünyada sana hasret yaşıyoruz Ya Rasulallah. Bu dünyada göremedik nur yüzünü, olamadık yanında, savaşamadık ta şehid bile olamadık senin yolunda. Bu aciz ümmetini ne olur sev Ya Rasulallah. Allahım ne olur affet bizi. Peygamber efendimizin yüzü suyu hürmetine affet. Bu aciz kullarını ne olur yolunda ayırma, ayırma ki sana kavuşalım. Senin sevginden ver bize verki senin sevginle herşeyi unutup sadece senin için yaşayalım. Günahımız binlerce , mağfiretine sığındık ,mağfiret et ne olur, ne olur Allahım...
Resulüllah (s.a.v)buyuruyorsunki (Kabrimi ziyaret edene şefaatim vacip olur.) gelemedik Ya Resulüllah şefaatından mahrum etme bizleri,Halimiz sana ayandır,Bütün müminlerin şuanda mübarek topraklarda sana hamd ederek,Peygamberine selatü selam ederek geziyor mukaddes beldede,Yarab onların hatrına bizleride davet et,bizlerde senin makamına gelelim,öyle bir duyurki sesini geldiğimizde ebediyete ordan gidelim..
Tebrikler,çok etkilendim,Yüreğinize sağlık,Yaşayarak ve hissederek okudum,selam ve dua ile Rabbim tekrarını nasip etsin inş...
kalemin daim olsun üstadım..sevgiler.
biricik peygamberimize s.a.s. yazilmis güzel bir siirdi...Rabbim sefaatinden mahrum birakmasin insallah...selam ve dua ile
yüreginize saglik
Gönülden isteyenleri kavuştursun Allahım kutsal topraklara
Duygu yüklü bir şiir okudum
Yüreğine Sağlık
Saygılarımla
Şu son yirmi dakika içerinsinde bu şiirin altına bir kaç farklı yorum yazdım. Arkasından dönüp sildim. Şairi anlamamış durumuna düşmekten korktum, kararsız kaldım.
Sayın Kalender,
Allah; sevdanı, muhabbetini artırsın. İnşa-allah nasip olur en kısa zamanda sen de gidersin. Beytullah'a namazlarınla, Medine'ye salât-u selâmlarınla hediyelerini hazırlamağa bak.
Şiir, çok samimiydi ve güzeldi.
Tebrik ediyorum.
İlahi tarzında yazılmış, Peygamber sevgisiyle yürekten söyleyişin bütünleşmesi sağlanmış bir şiir okudum.Değerli kardeşim , şiiri yürekten kalemi ustalıktan gelen bir şair.
Tebrik ediyorum. Yüreğinden sevgilerin eksilmesin ki güzel şiirlerini okuyabilelim.
güzel şiirinize candan tebrikler
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta