Eski günleri özledim,
Eski bayramları.
Hani o tahta salıncaklar kurduğumuz,
Ve bir çocuk neşesiyle sallandığımız,
Salıncakları özledim.
İstanbul’u özledim birde,
Oysa İstanbul’da bir sene kalmıştık,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta