Burada, bu odada, bu şiirde
kendime yazdığım büyük yalnızlık
küfrün toprağında tenimi örtüpte beni nefessiz bırakan..
Belki bir gün buluşur diye
aynı ormanda kaybolan çocuklar ruhumun kafesini kıra kıra sis çanlarını çalıyorlardı Tanrı'nın kayıp cennetinde..
Kimse sesini çıkarmadı o vakit
Ayrılık diye bir şey yok.
Bu bizim yalanımız.
Sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var.
Şimdi neredesin? Ne yapıyorsun?
Güneş çoktan doğdu.
Devamını Oku
Bu bizim yalanımız.
Sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var.
Şimdi neredesin? Ne yapıyorsun?
Güneş çoktan doğdu.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta