Burada, bu odada, bu şiirde
kendime yazdığım büyük yalnızlık
küfrün toprağında tenimi örtüpte beni nefessiz bırakan..
Belki bir gün buluşur diye
aynı ormanda kaybolan çocuklar ruhumun kafesini kıra kıra sis çanlarını çalıyorlardı Tanrı'nın kayıp cennetinde..
Kimse sesini çıkarmadı o vakit
könül ayrılmayır öz baharından,
söhbet baharından söz baharından
deyirem vetenin birce qış günü
yaxşıdır qürbetin yüz baharından.
Devamını Oku
söhbet baharından söz baharından
deyirem vetenin birce qış günü
yaxşıdır qürbetin yüz baharından.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta