Orhan Veli’nin öldüğü yaştayım.
Üzerimde bir gömlek,
Tepemde kuşlar.
Benimse hiç piyango bileti alasım yok.
Bir gölgelik yeter
Çayımı yudumlamaya,
Ruhlarım düştü geceye
Fırlattığım her gündoğumu
Dans ettik alevler uçuşurken
Belki bir iki kadeh de içmişizdir
Yaralarımıza pansuman
Farkettirmeden
Bir aralık demek istiyorum
Gelsen
Alsan renklerini de
Mavi mavi
Sen gökyüzüne baktığında
Ben seni izlesem
Küllerinden izmarit doğacak sönmüşlüklerimiz vardı
Üflemeye çalıştık da
Her yer tükürük
Yapış yapış
Yığın yığın
Dağınık
Bugün geriye kalan hayatımın
Bilmem kaçıncı günü
Bilmiyorum
Sayarsam eksilecek
Korkuyorum
Kokluyorum boynunu hayalimde
Parmak izlerini ortadan kaldırdım filtresizimin.
Karinesi masumiyetlerin içtiği…
Bir dubleye serkeş,
Şişeye adab-ı tüm muaşeretin.
Maksadını öngörsek düşer miydik,
Dibine tiynetin bet?
Saç tellerimin arasında renkler biriktirirken
Neydi bu simsiyah şimdi durup dururken
Kabullenmeli madem
Çırpınsak da dikiş tutturamazken.
Yukarı aktık hep,
Ondan belki
Bana aralayıp içeri güneşi doldurduğun perdeyi gönder.
Gözümdeki perdenin tozu silinsin.
Asayım yanına farkı-ı zamanımı seyredeyim
Sökeyim tek tek
Ruleti kendime getirsin başıma düşen her darbede
Sonuc 2-1
Yani sen iki ben bir
Ben kazandim
Cunku senin sayilarin alisilagelmisti
Bense bu sefer sana gelmedim
Alisilmisin disinda bir seydi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!