Meyl benim,
Meyl ben’im.
Zıtlıklar başkenti burası,
Zıtlıkların ahengi.
En yakın, en sıcak, en uzak, en soğuk,
Bazen dost, bazen sevgili,
Ana-baba, öğretmen-talebe.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta