Bir varmış bir yokmuş;
Ruhlar tükenirmiş, kalem tükenmezmiş,
Şerefli bir atın nalının beş çivisi olurmuş,
Sonuçta yüksek egolu yarı çıplak ruhluyum,
Soyumun kuruduğu yerde çok mutluyum,
Yarından umutlu değil bugünden mutluyum.
Saç mı kıldan oluşur kıl mı saçtan düşer bilmem,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta