Yıl dokuz yüz doksan dört
İki bine altı var
Mevsim kış, geceler uzun
Ömrümün tükenişine benzer
Şekli, pençerede eriyen buzun
İnsan maziyi düşünür de bazan
Eriyen buzun izleri gibi sessiz
Ağır ağır çıkacaksın bu merdivenlerden
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak
Sular sarardı yüzün perde perde solmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta
Devamını Oku
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak
Sular sarardı yüzün perde perde solmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta