Tüm insanlığa söylenilen bir söz bazen bir tek insana, bir tek insanın duyuşu bazen insanlığa hitap edebilir. Çünkü söz yaşam kavgasıdır.
Söz ulaştırıp yaşatan kendinden öz öze bir varlıktır.
Çünkü sözde yaşam, özde duyumsamaktır.
Aşk insanlığın içinde, insan insanlığın, insanlık insanın, söz bir özün ve öz bir yaşamın. Yaşam ise inanç kavgasınındır.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta