Yüreğimizin bir köşesinde kaldı özlemlerimiz
Türküler yanıyor içimizde ve kimseler bilmiyor
Her baharda bir umut gizlenen gözlerimiz şimdi dalıyor düşen yapraklara, Kıyısından tutunduğumuz bir hayatın bütün dargınlığında.
Ertelenen özlemlerin pişmanlığı okunurken gözlerimizde,
Aslında aynı sevdanın yorgunluğu vardır yüreklerimizde.
An gelir; bir türkü, belki bir şiir olur dökülüverir gözlerimizden.
Her bir masalda kafdağının ardına düşer bizim yolumuz.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta