Seni gördüm bugün
Kaldığın pansiyondan çıkıyordun.
Günaydın dedin bana
Gözlerinin içi gülüyordu.
Arkandan baktım uzun uzun
Gönlümü kapladı yine
O yokluk denen hüzün.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta