Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Ozanlık yiğitlik mertlik demektir.
Zalime yalaka ozan olamaz.
Doğruluk erdemlik ozanın hali.
Haksızla bir olan ozan olamaz.
Marifetmi iki kelam bir dize.
Ozan boyun eğmez asla yobaza.
Anlatır dedini dökerler saza.
Her taşlama yapan ozan olamaz.
Ozan sevgi saygı duygu doludur.
Ozanın gittiği ALİ yoludur.
Ozanın içtiği bade doludur.
Her şerbeti içen ozan olamaz.
Yanıktır yüreği gamı çok olur.
Yalancıyı sevmez gönlü tok olur.
Gerçekleri söyler gözü pek olur.
Korkaklardan asla ozan olamaz.
İrfan meclisinde kelamı baldan.
İlimle konuşur haz alır dilden.
Yaptığı derleme çiçekler gülden.
Hoyrat hoyrat gezen ozan olamaz..
GENCELİ Hayranım gerçek ozana.
Karşı tavır alır bozuk düzene.
Kim ne derse desin artık bize ne.
Hak ile olmayan ozan olamaz.
Riza Genceli
_______________________________________
Bütün dizeleri ayrıt etmeksizin her biri biribirinden güzel ve harikaydı...Emeğinize güzel yüreğinize sağlık sevgili üstadım...
Tam puan ekliyerek tebrik ediyorum usta kaleminizi ve o güzel duyarlı yüreğinizi Sevgili Rıza ağabeyciğim...
İlhamınız ve başarılarınız daim olsun diyorum ve bu güzel şiirinizi antolojime ekliyorum...
,
Saygı ve selamlarımla...
Hüseyin Çubuk
Ozanlık yiğitlik mertlik demektir.
Zalime yalaka ozan olamaz.
Doğruluk erdemlik ozanın hali.
Haksızla bir olan ozan olamaz.
Marifetmi iki kelam bir dize.
Ozan boyun eğmez asla yobaza.
Anlatır dedini dökerler saza.
Her taşlama yapan ozan olamaz.
Ozan sevgi saygı duygu doludur.
Ozanın gittiği ALİ yoludur.
Ozanın içtiği bade doludur.
Her şerbeti içen ozan olamaz.
Yanıktır yüreği gamı çok olur.
Yalancıyı sevmez gönlü tok olur.
Gerçekleri söyler gözü pek olur.
Korkaklardan asla ozan olamaz.
İrfan meclisinde kelamı baldan.
İlimle konuşur haz alır dilden.
Yaptığı derleme çiçekler gülden.
Hoyrat hoyrat gezen ozan olamaz..
GENCELİ Hayranım gerçek ozana.
Karşı tavır alır bozuk düzene.
Kim ne derse desin artık bize ne.
Hak ile olmayan ozan olamaz.
Riza Genceli
_______________________________________
Bütün dizeleri ayıt etmeksizin her biri biribirinden güzel ve harikaydı...Emeğinize güzel yüreğinize sağlık sevgili üstadım...
Tam puan ekliyerek tebrik ediyorum usta kaleminizi ve o güzel duyarlı yüreğinizi Sevgili Rıza ağabeyciğim...
İlhamınız ve başarılarınız daim olsun diyorum ve bu güzel şiirinizi antolojime ekliyorum...
,
Saygı ve selamlarımla...
Hüseyin Çubuk
Erdemlik ilim kendini asmak
Muhabbet can ile dosta ulasmak
Riyakara laikse yalaklık yapmak
Namertlik şan ise şansiz gideriz..
Ozan deyiliz ama üstadd ,yazdiklarina harfiyen katılıyorum.Ozan kendi derdini demez halkin derdinin haykiran sesidir.Mevkide makamda gözü olmayan pir yolundan ıramadan baskı hatta canı pahasina meydan okuyabilendir.Pirsultandir,Körogludur,Mahsunidir Kisacasi ozann adamdirr.Nacizane bir dörtlümü ekledim beni hos görürsünüz umarim.
Hızır yoldasin Ali gardasin olsun ozan can.
Saygilarr sevgilerr
Çok gerçekci ,yerinde içerikli bir taşlama tebrikler degerli dostum. yüreğini kutluyorum.Sağlık ve mutluluk diliyorum.Muhabbetle kal....
ÇOK GÜZEL BİR ŞİİR OLMUŞ... HAKLI SÖZLER... YÜREĞİNE SAĞLIK OZANIM...
Yanıktır yüreği gamı çok olur.
Yalancıyı sevmez gönlü tok olur.
Gerçekleri söyler gözü pek olur.
Korkaklardan asla ozan olamaz.
Haklısınız şairim.
Kutluyorum gerçekleri haykıran yüreğinizi.
Zalime bükülüp, mazlumu ezen.
Kendi benliginde kurupta düzen.
Yoksulu yererek, insanı üzen.
Kul hakkı bilmeyen ozan olamaz....Aşık Korhani
****Güzel Dost, elbette herkez ozan olamaz, ozan olmak için insanda yürek ister, sevgi iser, insan sevgisini ve insanı önde tutmak ister, en büyük erdemli insan olmak değilmidir, işte bu erdemlige erişen bir kişi ozan olabilir, yüreğine ve kalemine sağlık güzel bir konuyu işlemişiniz şiirinizde, tam puanımla saygılar sunarım, saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 7 tane yorum bulunmakta