İnsanın kendi öz harfleri dahi birbirinden ayrıdır.
Harfler ancak yanyana geldiğinde bir duyuşta özde bütünleniyor ise,
İnsan kendine dahi ayrı düşer bazen.
İnsanın kendi harfleri dahi ayrıdır birbirinden.
Hal böyleyken, gerçek bir ahvalde kalabilir mi insan?
Hal böyleyken nasıl bir başkasıyla düşünce ayrılığı olmasın ki?
Ben belki özümde dağınığımdır, bir başkası sözünde.
Çocukluk, o derin ırmak çağrısı
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman
Devamını Oku
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta