Öz Eleştiri Şiiri - Mustafa Han

Ben nefsime hiçte söz geçiremedim,
Hak bildiğim yolda dik yürüyemedim,
Nice hata ettim, hiç diyemedim,
Kusurum dağ olmuş,görmez gözlerim

Dilime sahip çıkamadım çoğu,
Kırdım gönülleri, büyüttüm dağı,
İyilik ekmeden bekledim bağı,
Kuruyan dal gibi kaldı özlerim.

Namaza dururken aklım dağılır,
Dünya telaşıyla kalbim yorulur,
Gönlüme bin türlü heves sorulur
Boş yere tükenir geçen yazlarım.

Komşunun derdine sağır kesildim,
Mazlumun ahına uzak gezindim,
Kendi menfaatim için ezildim,
Şimdi vicdanımda yanar közlerim.

Şükür yerine hep şikâyet ettim,
Nimeti bulunca savurdum attım,
Nice fırsat geçti, boşa tükettim,
Pişmanlıkla dolar şimdi sözlerim.

Gıybet edilirken ben de oturdum,
Yanlışa ses verip ortak olurdum,
Hakikati bilsem geri kalırdım,
Bu yüzden karardı bazı yüzlerim.

İlime irfana değer vermedim,
Okuyup öğrenip yolda sürmedim,
Cehalet yükünü yere sermedim,
Karanlıkta kaldı nice günlerim.

Rabbim affeyle kusurlu kulun,
Merhamet deryana uzansın elim,
Ateşle sınama naziktir tenim,
Affeyle yarım kaldı düşlerim.

Bugün kendi nefsimi çektim hesaba,
Düştüğüm yanlışlar çıktı kitaba,
Tövbe ile döndüm yüce Mevlâ'ya,
Kabul et duamı, sensiz yarımım.