Terkedilmiş demir yığını gibi
paslanıp çürüyor insan
bu yad-ı yabanda,
bir ayağım ileriye gidiyor
öteki geride, uzaklarda,
Ve bir yanda
coşkulanıyor yüreğim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Hoş bir şiir okudum
yormadı ve içinde koskoca bir neslin çelişkileri öz eleştirisi saklı..ama şiirdi.
Duyarlı yüreğine sağlık dost kardeş...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta