İnsanın aklı daima uçları aşmak isterken,
aşamadığı bir kavramda aklına aykırı düşer.
Çünkü mutlak bilinç,özünü kavrayabildiği taktirde
daima öz bir şuurdadır.
İnsanın yanılgısı daima kendindedir.
Ancak mutlak yanılgısız işleyen, daima kalbin saflarındadır.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta