Hep tekmelenen futbol topuyduk sahanın ortasında;
Dikişlerimiz açılmış, hayatla bağlarımız koparılmıştı.
Bize ulaşan yirmi iki kişi,
Ulaşamayan binlerce insan vardı.
Sürekli tekmelemek, ağların arasına hapsetmek istiyorlardı.
Kaçamadığımız korkumuzun üstüne giderdik;
Doksan dakika boyunca.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta