Daha evvel de izlemiştim aynı oyunu.
Sufleler bile aynıydı.
Perdeler, oyuncular...
Evet, hatırlıyorum.
Masa vardı sahnenin köşesinde, dekorda az önemsenmiş.
İlk gözüme çarpan objeydi.
İlk sahnenin başında öpüşüyorlardı fark ettiğim.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Yani bile bile tekrar yaşadın aynı şeyi he? Pes!
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta