Tanrılar unuttu yada kendinden saydı bizi!
Samanyolu’na Binip-Binip
Dünyanın Zifir Karanlığında,
Salınarak uyandık güneşin penceresinden.
Kadın ve insanı ayıran köprüleri yaktı yüreğim.
Zihnimi Aydınlatan Rüzgârgülüm,
Zülfünün Telindeyim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta