Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Finalimizi izleme gereği bile duymadık
Haketmediğimiz bir hayatın
Aşka dair kısa metrajlı filimiydi bu
Aşka dair sözü olmayanların avuntutsu
olmadı be kankim:(
hüznün pençesinden kan damlamış kağıda...belli ki dellenmişin yine...belli ki ...tükenmişliği kimse fartkedemiyor yada boşa kürek sallıyoruz ve yolun bitimin de finali görünce anlıyoruz...ama keşkelerle sonra da beynimizi yiyip bitiriyoruz...tam puanım hanende ve +antolojim...
okuyucunun notu:kıpır kıpır neşeli bir şiirde buluşmak üzere...:)
güzel şiirinize güzel bir merhaba..:))
Bir sevda kalbin ortasını işgal etmişse vaktinde, mutlaka tebessüm bırakmalıdır içimizde. Zaten ayrılıkların üstünden geçen zaman, akılda kötü anıları barındırmayı sevmez. Nedense ,nefret bile etmiş olsak zamannda,unutulur kötü hatıralar,nedense anıların ardındaniyi olanlar hatırlanır yar'i düşündükçe..
O yüzden kimse için değersiz kılınmamalıdır, kaybedilmiş sevgiler, sevgililer. Bir lezzet kalmalı şu dilin ucunda herşeye rağmen; bir güzel sözcük söyleyecek kadar ardından,olmalı ..Hüzün yumağı idi içimi burkan,okuduğum bu güzel şiir.+10 ile kutluyorum..
Farkedemedik tükenişimizi
Ne çabukta tükketik, bizi
Eski tip gaz lambası fitili gibi
OYSA....Tükenmeyen ne çok ışık var....Güneş veya ay olması gerekmez sevgilerin. Yıldız olsalar da yeter....Kutlarım dost...Çok bekledik ama okumaya değdi....10 + ant... Sevgimle...
Uzun zaman aradan sonra yeni şiirinizle merhaba dediniz.Kutlarım Hamza bey...
Yeniden yazmaya başlamanız hüzünlü bir şiirle olmuşsada, inanıyorum ki sevda kokan şiirlerinizi de inşallah okuyacağız...
Şiirinize ismini veren, temelinde bir kırıklığı, bir tükenişliği ifadede eden oysa kelimesi ustaca kullanılmış ve incelikle işlenmiş....
Şiirinizi ve sizi kutlarım. Tam puanımla ANTOLOJİM...
Oturup daha evla geldi bize
İzlemek içimizdeki çocuğun ölülümünü
Kabre ellerimizle koyuşumuzu
------
Çok anlamlı hüzünle sayfana yansıyan usta kaleminden şiirin Sn Görgülü...Yüreğinizden sevgi eksilmezsin dieğim...tam puanla
Bir sevda arda kalanların hikayesi...
çok güzel, bir okadar da hüzünlü bir şiir..
şiirdeki hüznün dozajı çok güzel ayarlanmış..
severek okudum can..emeğine sağlık...
'oysa' herşey daha farklı ve güzel olabilirdi ama zamanın akan trafiğinin içinde kendine özel bir yol bulabilirsen...
İçten bir çalışma..Kutluyorum...
Çok anlamlı..Duygular çok etkileyici bir dille yansıtılmış... Gerçi sevgili yaşanılan, paylaşılan her şiir benzer durumlarda benzer duyguları uyandırır..Belki ikiz doğan aşk ağacının en olgun meyvesi...
Kaleminin özeliği, şiirinin güzelliği olmuş gene Hamza Görgülü..yüreğinizin sesi kaleminizin dansı bitmesin mısralarda...
Bu şiir ile ilgili 40 tane yorum bulunmakta