bir derede bir kayanın üstündeyim
ayaklarımın altında oynaşıyor
küçük küçük balıklar
ayaklarımı suya değirdim
kaçıştılar
sonra gökyüzüne baktım
bir de ne göreyim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çok hoş esprili bir şiir olmuş. Zekice düşünülmüş kelimeler. Tebrik ederim. Yüreğinize sağlık...
Nurten ABA
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta