Öyleysen sen yaşamamamışsın

Yemini verdiğin kuş,
Ekmeğini paylaştığın kediyle köpek,
Başını okşayıp güldürdüğün çocuk…
Bir de bir fidan büyütmediysen,
Göğe doğru uzattın mı bir gölge,
Toprağa emanet ettin mi bir bahar?

Öyleyse sen hiç yaşamamışsın;
Yalnızca gelip geçmişsin dünyadan.

Bir sofranın kenarında oturup,
Bir tebessüm bırakmadıysan geriye,
Bir gönlü yeşertmediyse sözün,
Bir yarayı sarmadıysa elin,
Bir yetimin yüzünde gül olmadıysan…

Öyleyse neye yazıldı ömrün defteri?
Kimin kalbine düştü hatırın izi?

Ne dünya tanır seni,
Ne ahiret bilir adını.
İkisi arasında,
Bir çarşı kalabalığında kaynamışsın;
Arasta kalmışsın.

Dünya dedikleri — bir sel gelir geçer,
Ahiret dedikleri — bir hesap açar bekler.
Sen ise ne bahar koklamışsın,
Ne bir gölgenin altında durulmuşsun.
Ne bir dalda ötüşmüş kuşlarla,
Ne bir tohumda saklamışsın umutları.

Yaşamak dedikleri;
Yalnız nefes alıp vermek değildir.
Bir cana dokunmak,
Bir gözü güldürmek,
Bir yüreği dinlendirmek,
Bir sabaha anlam katmaktır.

Duyguların Şairi