Öyle kırgınım ki Şiiri - Ersoy Tümay

ÖYLE KIRGINIM Kİ

Öyle kırgınım ki
Her zerremde çoğalan bir yorgunluk
Ne bir dil yeter anlatmaya
Ne de kelimeler taşıyabilir bu ağırlığı
İnsanların yüzlerinde dolaşan o sahte sıcaklık
Ruhuma değdiği yerde üşütüyor beni

Yoruldum, bıktım
Bıkmakla usanmaktan öte bir yerdeyim artık
Belki de vakit gitme vakti, sessizce usulca
Yüreğimin en kuytu yerlerinde
duyguları susturmalı
Sessizliğin toprağına gömmeli
İçimdeki o masum çocuğu

Çırılçıplak hayallere sığınıp, örtüsüz düşler giydirmeli kirpiklerime
Umut yüklemeli anadan üryan yorgun yarınlara
Yüzleşmeli hayatın acımasız gerçekleriyle

Baş tacı yapmalı onur'umu
Öpmeli yalnızlığımı şakağından
Susturmalı zamanı, susmalı vakit
Kimbilir belki de
Sessizliğin en derin yerinde saklı huzur
Arınmalı kirli ruhlardan
Sonsuzluğa gömmeli zihnimdeki gürültüyü
Dindirmeli yüreğimde kopan fırtınaları
Her nefeste biraz daha eksilerek
Her nefeste biraz daha kendime yaklaşarak
Sessizce varmalı mutluluk dediğimiz o zirveye.

ERSOY TÜMAY 24.01.2026