Belki de bu son rüzgar senden kalan,
Belki de bu son yeşil sararmayan,
Belki de son ümidimsin tükenmeyen;
Nasıl anlarsan sen öyle işte…
Hakkın yoktu güneşimi batırmaya,
Hakkın yoktu aşkıma gözyaşı katmaya,
Sende mahkumsun bir gün unutulmaya;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta